Nieuws juli 2010

 

Opening vitrine ter nagedachtenis aan Commandant P. Schalk

Fort bij Spijkerboor, 27 juli 2010.

Een zeer indrukwekkende avond en voor de dochter van voormalig commandant Schalk soms een beetje emotioneel.

Na een leuke inleiding door Klaas ………. van Natuurmonumenten volgde een voordracht door Xander Meijers, waarbij hij Commandant Schalk typeerde aan de hand van enkele getuigschriften en dat het de familie aansprak was heel duidelijk.

De vrijwilligers die mee gewerkt hebben aan de opbouw en samenstelling van de inhoud van de vitrine werden aan de familie voorgesteld. Ondergetekende las het afscheidswoord aan Commandant Schalk voor, welke hem werd opgedragen op 11 april 1947 bij het afscheid en het afsluiten van de politieke detentieperiode van fort bij Spijkerboor. Hierna vond de officiële opening van de vitrine plaats, in het oude verblijf van de onderofficieren, op de bovenverdieping, bij de grote trap. Zoals bekend, heeft men vanaf dit punt een goed zicht op alles wat er zich op het fort afspeelt. De juiste plek voor de herinnering aan de laatste Commandant van het fort bij Spijkerboor.

Nadat alle aanwezigen zich rond de vitrine hadden geschaard, trok Mevr …. -Schalk het doek met een stevige ruk voor het raam weg. Ze stond oog in oog met het prachtige schilderij van haar vader, ooit gemaakt door een van de gedetineerden. “Kijk, daar liggen onze lepeltjes!” riep ze daarna in volle verbazing. Het zijn deze lepeltjes en enkele andere voorwerpen die de aanzet gaven tot de inrichting van de vitrine. De lepeltjes zijn door de gevangenen gemaakt van zilveren muntstukken en geschonken aan de commandant tijdens zijn 40ste verjaardag op 28 maart 1947. Die dag was er een feestavond op het fort en werden er grammofoonplaten gedraaid en voordrachten gehouden. Een deel van de gedichtenbundel die na die avond werd aangeboden aan de heer Schalk is ook tentoongesteld in de vitrine. Ondanks dat de heer Schalk begin jaren 50 naar Canada vertrok, zijn al deze voorwerpen bewaard gebleven. En kwamen tevoorschijn toen hij overleed. Via de Nederlandse familie kwamen deze voorwerpen langzaam terug. Ook de officiële brief aan de heer Schalk van ZKH Prins Bernard, waarin hij de heer Schalk eerde om zijn kunstzinnige insteek om het verblijf van de gedetineerden zo gemoedelijk mogelijk te maken. Al was er soms wel enige druk voor nodig, het merendeel van de gevangen keek achteraf terug op een bijzondere tijd.

Eenmaal in de vitrine, bij hoge uitzondering natuurlijk, vertelde Mevr …..-Schalk aan Xander dat het er uit zag alsof haar vader even weg gelopen was uit zijn kantoor en elk ogenblik kon terugkomen. De verrekijker lag nog op tafel…..  

Mevr Corrie Schalk, ik noem haar bij haar meisjesnaam, was behoorlijk onder de indruk van het mooie fort en de enthousiaste vrijwilligers. Ze maakte samen met haar familie een kort bezoek aan de overige interessante stukken binnen het fort. Hier en daar herkende ze plekjes in het fort, waar zij ooit als 15 jarige was geweest. Haar gedachten dwaalden soms even af en weer een prachtige anekdote kwam boven. In de kapel, welke ooit werd ingericht in opdracht van de heer Schalk, onthulde Cor Kornman een moment van onoplettendheid van de commandant. Maar wat? Dat komt de lezer zelf maar ontdekken. Laat het maar het geheim van fort bij Spijkerboor blijven.

Na een korte adempauze, met een drankje in de hand, verbaasde Mevr ….-Schalk zich over het feit dat Xander wist dat ze naar Nederland zou komen. Ze moest eens weten…. Als troost nodigde Xander haar dan ook uit om het ouderlijk huis te bekijken, de fortwachterswoning. Ze bedankte iedereen uitbundig en verklaarde aan Xander dat ze dit nooit had verwacht. “Een avond om nooit meer te vergeten”, zei ze er achteraan. Een uitroep die we allemaal konden beamen.     

Dennis Eijking
Gids Fort bij Spijkerboor

Voor meer foto's, kijk op http://www.mijnalbum.nl/Album=AMQ3QOGY

 

 

Homepage:
Homepage